1 op voorraad
1 op voorraad
Toevoegen aan vergelijking
Toevoegen aan verlanglijst
Een krachtig en verfijnd uitgevoerd Japans Hannya Noh-masker (能面 般若), gesneden uit één enkel blok hinoki-cipres en afgewerkt met een traditionele gofun-grond, polychrome pigmenten, details in inkt en opvallende vergulde ogen.
Van de ongeveer tweehonderd maskertypen die tot het Noh-repertoire behoren, zijn er maar weinig zo onmiddellijk herkenbaar als de Hannya. Het gehoornde gezicht verbeeldt een vrouw die door jaloezie, verdriet en emotionele kwelling is getransformeerd — een bovennatuurlijk wezen waarvan het angstaanjagende uiterlijk nog altijd onmiskenbaar menselijke emoties bewaart.
Dit levensgrote exemplaar volgt de gevestigde Hannya-canon met grote aandacht voor zijn theatrale functie: een asymmetrische uitdrukking, diep gemodelleerde wenkbrauwen, gouden ogen met doorboorde pupillen, individueel getekende haren, uitstekende hoorns en vier zichtbare slagtanden. Hierdoor kan de uitdrukking van het masker sterk veranderen afhankelijk van de hoek en de richting van het licht.
De Hannya (般若) behoort tot de meest iconische maskers van het Japanse Noh-theater.
Hoewel het vaak eenvoudigweg als een demonenmasker wordt omschreven, is de betekenis aanzienlijk complexer. Hannya verbeeldt een vrouw wier jaloezie, verdriet en wrok haar hebben veranderd in een angstaanjagend bovennatuurlijk wezen.
De hoorns en slagtanden tonen de transformatie, maar de wenkbrauwen, mond en modellering van het gezicht behouden sporen van menselijk lijden. Deze spanning tussen woede en verdriet vormt de kern van de uitzonderlijke expressieve kracht van het masker.
Het masker is gesneden uit één enkel blok Japanse cipres (hinoki), het traditionele materiaal dat nauw verbonden is met Japanse maskersnijkunst.
Het gezicht is zorgvuldig aan de voorzijde gemodelleerd en aan de achterzijde uitgehold, waardoor het gewicht wordt verminderd en het masker correct voor het gezicht van de performer kan worden gedragen.
Aan de binnenzijde blijven de parallelle sporen van de afgeronde guts duidelijk zichtbaar, waardoor het handmatige snijproces rechtstreeks afleesbaar blijft.
Het gesneden hout is bedekt met een traditionele gofun-grond, die het bleke oppervlak vormt waarop de gezichtsdecoratie is aangebracht.
Het voorhoofd vormt een brede, gladde koepel in een bleke ivoorwitte tint, terwijl de wangen en kaak geleidelijk overgaan naar een warmere huidskleur.
Subtiele rode accenten rond de neusgaten, binnenste oogcontouren en mondhoeken brengen warmte in het gezicht zonder de bewust bleke teint te overheersen.
Kleur speelt een belangrijke rol binnen de traditionele beeldtaal van Hannya-maskers.
Bleke gezichten worden doorgaans geassocieerd met vrouwen van hogere sociale status, terwijl steeds rodere of donkerdere maskers een lagere rang of een verder gevorderd en gewelddadiger stadium van transformatie kunnen suggereren.
De bleke, zacht rood getinte teint van dit exemplaar plaatst het visueel binnen het hogere register van de Hannya-traditie: het beeld van een adellijke vrouw die door overweldigende emoties wordt verteerd en getransformeerd.
De wenkbrauwen behoren tot de belangrijkste elementen van het snijwerk.
Ze zijn als twee zware, gefronste volumes boven de ogen gemodelleerd, maar zijn bewust asymmetrisch: één zijde staat subtiel hoger en oogt iets meer ontspannen dan de andere.
Dit is geen onvolkomenheid, maar een fundamenteel onderdeel van de theatrale werking van het masker.
Wanneer de performer het gezicht naar beneden kantelt, verzamelen schaduwen zich rond de ogen en kan het masker verdrietig of zelfs huilend lijken. Wanneer het naar het licht wordt geheven, worden ogen, hoorns en slagtanden prominenter en kan hetzelfde gezicht plotseling woede en dreiging uitstralen.
De ogen zijn afgewerkt in goud en vormen een intens bovennatuurlijk contrast met het bleke gezicht.
Kleine geboorde pupillen in het midden van de ogen dienen zowel het visuele ontwerp als de noodzakelijke zichtlijn wanneer het masker wordt gedragen.
De vergulde oppervlakken vertonen lichte slijtage langs de randen die overeenkomt met hantering, maar behouden hun krachtige visuele effect.
Onder gericht licht vangt het goud het licht op spectaculaire wijze en draagt het sterk bij aan de veranderende uitdrukking van het masker.
De mond opent zich breed over het onderste deel van het gezicht en de lippen zijn met rood pigment geaccentueerd.
Binnenin bevinden zich twee rijen donkere tanden en vier prominente slagtanden (kiba), uitgevoerd in een bleke geelgroene tint tegen het dieprode interieur van de mond.
De slagtanden benadrukken de bovennatuurlijke transformatie, terwijl de gezwollen onderlip en zware, neerhangende kin het uitgesproken menselijke lijden van het Hannya-type behouden.
Twee bleek geelgroene hoorns komen voort uit ovale zwarte haarpartijen bij de slapen.
Vanuit deze donkere zones lopen afzonderlijke haren in fijne inktlijnen over het voorhoofd, uitgevoerd met een kebiki-achtige behandeling, waarbij iedere haar afzonderlijk is getekend voordat deze richting de oren in lossere krullen overgaat.
Het contrast tussen het bleke gezicht, donkere haar en de uitstekende hoorns creëert het onmiddellijk herkenbare silhouet van de Hannya.
De haarversiering toont grote aandacht voor detail.
In plaats van als één zwarte massa te zijn behandeld, zijn de haren afzonderlijk in inkt weergegeven, waardoor beweging en textuur over het voorhoofd en de slapen ontstaan.
Het bewaard gebleven lijnwerk blijft scherp en vormt een belangrijk grafisch element binnen het sterk sculpturale gezicht.
De oren zijn vrij van de zijkanten van het hoofd gesneden en doorboord volgens de gevestigde constructieconventies van Noh-maskers.
Samen met de uitgeholde achterzijde en de koordopeningen bij de slapen tonen deze details dat het object de functionele constructie van een draagbaar nōmen volgt en niet slechts als een vlakke decoratieve voorstelling van een Hannya-gezicht is gemaakt.
Het Hannya-masker verschijnt in enkele van de grote dramatische werken van het Noh-repertoire, vooral in stukken rond jaloezie, verraad, obsessie en bovennatuurlijke transformatie.
Het wordt geassocieerd met figuren zoals de wraakzuchtige geest van Rokujō no Miyasudokoro in Aoi no Ue, Kiyohime in Dōjōji, de demonische vrouw uit Kurozuka en de getransformeerde shite uit Momijigari.
Binnen deze voorstellingen stelt het masker de acteur in staat iets complexers dan een conventionele demon te belichamen: een menselijk bewustzijn dat wordt overweldigd door emoties die krachtig genoeg zijn om de fysieke vorm te veranderen.
Een van de bepalende eigenschappen van hoogwaardige Noh-maskers is hun vermogen om afhankelijk van beweging en belichting verschillende emoties te tonen.
De asymmetrie van de wenkbrauwen, uitstekende jukbeenderen, diepe oogkassen, gouden ogen en modellering rond de mond reageren allemaal op het licht wanneer het masker wordt gekanteld.
Deze transformatie staat centraal in de visuele taal van Noh: een lichte neerwaartse beweging kan verdriet uitdrukken, terwijl het omhoog brengen van het gezicht woede en bovennatuurlijke intensiteit kan onthullen.
De achterzijde behoudt het bewerkte oppervlak van het snijproces en is niet volledig glad afgewerkt.
Brede gutssporen blijven zichtbaar over het bovenste gedeelte, samen met de gemodelleerde achterzijde van de neus en mondopening.
Het hinoki-hout is verouderd tot een warme middenbruine kleur met een gelijkmatige, rustige patina, terwijl de rechte houtnerf duidelijk zichtbaar blijft.
Deze binnenzijde biedt een belangrijk inzicht in de constructie van het masker en het handgesneden karakter ervan.
Twee netjes geboorde gaten bij de slapen zijn bedoeld voor de himo-koorden waarmee een Noh-masker wordt bevestigd.
De positie van deze openingen, samen met het uitgeholde interieur en de doorboorde ogen, volgt de functionele constructie die van een levensgroot Noh-masker wordt verwacht.
Op de onderzochte oppervlakken is geen signatuur van de maker zichtbaar.
Zoals bij veel Japanse maskers doet het ontbreken van een zichtbare signatuur niets af aan de mogelijkheid om het stuk te beoordelen op basis van snijwerk, materialen, constructie, oppervlaktebehandeling en aansluiting bij gevestigde maskerconventies.
Voor dit exemplaar wordt daarom geen toeschrijving aan een specifieke maskermaker voorgesteld.
Dit masker dateert uit de Shōwa-periode van de 20e eeuw.
De constructie zet de gevestigde technieken en beeldtaal van traditionele Noh-maskersnijkunst voort: hinoki, uitgeholde achterzijde, gofun-grond, polychrome en inktdecoratie, gouden ogen en zorgvuldig gecontroleerde asymmetrie.
Het vertegenwoordigt daarmee de voortzetting van een theatrale en sculpturale traditie waarvan de canonieke vormen generaties lang door Japanse maskermakers zijn doorgegeven.
Het masker is structureel solide, zonder zichtbare scheuren, splijtingen of duidelijke restauraties.
Er is lichte slijtage van het pigment op natuurlijke uitstekende punten, met name aan de uiteinden van de hoorns, de oogranden en de rand van de onderlip.
Kleine, discrete verliezen van de witte grond zijn zichtbaar langs delen van de buitenrand, precies op plaatsen waar een masker bij het optillen en vastbinden van nature wordt aangeraakt.
De polychrome afwerking is verder gelijkmatig en goed bewaard gebleven, terwijl het fijne haarwerk in inkt scherp en grotendeels compleet blijft.
Over het geheel genomen verkeert het masker in een uitstekende conditie voor zijn leeftijd, met slechts beperkte slijtage die overeenkomt met de ouderdom.
Als levensgroot Hannya-masker heeft het object een aanzienlijke aanwezigheid wanneer het zelfstandig wordt tentoongesteld.
De uitstekende hoorns, gouden ogen en krachtig gemodelleerde gelaatstrekken reageren bijzonder goed op gecontroleerde directionele verlichting, waarmee enkele van de dramatische veranderingen in expressie kunnen worden benadrukt waarvoor Noh-maskers bekendstaan.
De standaard die op de foto’s zichtbaar is, wordt gebruikt voor presentatie en fotografie.
Deze Hannya combineert veel van de kenmerkende eigenschappen die bij een traditioneel Japans Noh-masker worden gezocht: gesneden hinoki-constructie, gofun-grond, zorgvuldig gecontroleerde polychromie, gouden ogen, fijn haarwerk in inkt, functionele himo-gaten en expressief asymmetrisch snijwerk.
De bleke teint, sterk gemodelleerde gelaatstrekken en het behoud van de handmatig bewerkte achterzijde maken het bijzonder interessant als sculpturaal object en als voorbeeld van de voortgezette Japanse Noh-maskertraditie.
Voor verzamelaars van Japanse maskers, Noh-theater, Japanse sculptuur of traditionele podiumkunsten biedt het een van de meest direct herkenbare en emotioneel krachtige onderwerpen uit het gehele Noh-repertoire.
Een krachtig levensgroot Japans Hannya Noh-masker uit de Shōwa-periode, gesneden uit één blok hinoki-cipres en traditioneel afgewerkt met gofun, polychrome pigmenten, fijn haarwerk in inkt en opvallende gouden ogen. De bewust asymmetrische wenkbrauwen, doorboorde gouden ogen, uitstekende hoorns en vier prominente slagtanden laten de uitdrukking veranderen tussen verdriet en woede wanneer de hoek van het masker verandert. De handmatig bewerkte achterzijde behoudt zichtbare gutssporen, een warme natuurlijke patina en functionele himo-gaten, terwijl het beschilderde oppervlak opmerkelijk goed bewaard is gebleven. Een expressief voorbeeld van een van de meest iconische en emotioneel complexe maskertypen binnen de Japanse Noh-traditie.
| Época | Showa |
|---|
Bestellingen boven € 1.000,00 worden gratis verzonden.
Veilig en zorgeloos betalingsproces.
Inclusief certificaat van echtheid.
Heb je vragen? Neem contact met ons op via WhatsApp.
Contact
Authentieke Japanse zwaarden, samoeraiharnassen en historische kunstvoorwerpen, rechtstreeks uit Japan geselecteerd voor verzamelaars en liefhebbers over de hele wereld.
© 2026 Ontwikkeld door Tu Especialista Web
