1 op voorraad
1 op voorraad
Toevoegen aan vergelijking
Toevoegen aan verlanglijst
Een origineel antiek Japans kleurenhoutsnede-drieluik van Toyohara Kunichika (1835–1900), met een dramatische scène uit Gion Sairei Shinkōki, een van de bekende historische drama’s uit het kabuki- en jōruri-repertoire. Het werk dateert uit 1883 en meet als volledige driedelige compositie ongeveer 37,3 × 73,4 cm. Het drieluik brengt Kunichika’s grote kwaliteiten als ontwerper van acteursprenten samen: krachtige theatrale expressie, uitgebreide kostuums, briljante Meiji-kleuren en een dicht geënsceneerde groepscompositie.
Tegen een levendig rode theatrale achtergrond vullen meerdere figuren de drie visueel verbonden bladen in een strak opgebouwde dramatische scène.
Het linkerblad wordt gedomineerd door een gewapende krijger in rijk gedetailleerd harnas en intens rood gezichtsmake-up, met getrokken zwaarden die achter hem oprijzen.
Het middelste blad toont een staande mannelijke figuur in rijk gedessineerde gewaden naast een vrouwelijke figuur in rode bloemrijke kleding, omlijst door bloeiende kersenbloesemtakken.
Het rechterblad zet de actie voort met twee mannelijke acteurs in sterk contrasterende blauwe en zwarte kostuums.
Over de drie bladen bouwt Kunichika een doorlopend theatraal panorama waarin gebaar, kostuum, kleur en expressie de vertelling dragen.
Het drieluik toont een scène uit Gion Sairei Shinkōki, een kabuki- en jōruri-drama dat zich afspeelt tijdens de Sengoku-periode van Japan.
Het verhaal draait om politiek verraad, loyaliteit, gevangenschap en bovennatuurlijke redding.
Centraal in het verhaal staat de verraderlijke vazal Matsunaga Daizen.
Volgens het drama vermoordt Daizen shogun Ashikaga Yoshiteru en grijpt hij de macht.
Vervolgens houdt hij de moeder van de shogun gevangen boven in de Kinkakuji, het beroemde Gouden Paviljoen van Kyoto.
Het verhaal combineert politieke intrige met een van de bekendste bovennatuurlijke scènes uit het kabuki-repertoire.
Onder Daizens gevangenen bevindt zich prinses Yuki, kleindochter van de beroemde schilder Sesshū.
Haar artistieke afkomst is essentieel voor het drama.
Daizen probeert haar te dwingen een draak op het plafond van de tempel te schilderen.
Wanneer ze weigert, wordt ze aan een kersenboom vastgebonden.
Het beeld van Yuki onder vallende kersenbloesem werd een van de meest memorabele visuele momenten uit het toneelstuk.
Het combineert schoonheid, gevaar en emotionele spanning in een scène die bij uitstek geschikt is voor de sterke kleuren en theatrale gebaren van kabuki.
De beroemdste scène van het drama vindt plaats terwijl prinses Yuki nog steeds aan de boom is vastgebonden.
Omdat ze haar handen niet kan gebruiken, verzamelt ze met haar voet gevallen kersenbloesemblaadjes.
Daarmee tekent ze de vorm van een rat op de grond.
Door de bovennatuurlijke kracht van haar geërfde artistieke talent komt de getekende rat tot leven.
Het dier knaagt de touwen door waarmee ze is vastgebonden en bevrijdt haar.
De scène verandert artistieke creatie zelf in een middel tot redding.
Het is een van de meest opvallende voorbeelden in kabuki waarbij bovennatuurlijke interventie rechtstreeks voortkomt uit artistiek talent.
Het verhaal van prinses Yuki geeft uitzonderlijk veel betekenis aan het schilderen zelf.
Dat zij de kleindochter van Sesshū is, is niet slechts biografische achtergrond in het toneelstuk.
Haar artistieke erfenis wordt daadwerkelijk het middel waarmee zij wordt gered.
De levende rat verbeeldt het idee dat een afbeelding de grens tussen voorstelling en werkelijkheid kan overschrijden.
Voor het publiek bood de scène zowel spektakel als een krachtige bevestiging van artistieke afstamming.
Daarmee was het een bijzonder passend onderwerp voor houtsnedekunstenaars, wier eigen werk bestond uit het omzetten van getekende beelden in reproduceerbare visuele vorm.
Matsunaga Daizen is de belangrijkste antagonist van het drama.
Hij wordt afgebeeld als een verraderlijke vazal die verantwoordelijk is voor de moord op shogun Ashikaga Yoshiteru.
Zijn machtsgreep brengt de gebeurtenissen van het stuk op gang.
Door leden van het huis van de shogun gevangen te houden en prinses Yuki te proberen beheersen, wordt Daizen de kracht waartegen loyaliteit en verzet worden gedefinieerd.
Het drama plaatst uiteindelijk zijn ambitie en verraad tegenover de trouw van degenen die de vermoorde shogun willen wreken.
De loyale bevelhebber Kinoshita Tōkichi verslaat uiteindelijk Daizen en wreekt de dood van de shogun.
Zijn tussenkomst brengt het verhaal naar zijn ontknoping en voltooit de bevrijding van prinses Yuki.
Binnen het drama vertegenwoordigt Tōkichi politieke en persoonlijke loyaliteit tegenover Daizens verraad.
Het conflict tussen beide kampen vormt het bredere historische kader waarbinnen de beroemde Kinkakuji-scène zich afspeelt.
De Kinkakuji-episode werd een van de meest opgevoerde en afgebeelde delen van Gion Sairei Shinkōki.
De aantrekkingskracht ligt in de combinatie van verschillende centrale kabuki-thema’s.
Politieke intrige vormt de grotere dramatische structuur.
Familiale en politieke loyaliteit bepalen de emotionele inzet.
Yuki’s gevangenschap creëert persoonlijk gevaar.
De bovennatuurlijke rat zorgt voor visueel spektakel en magische redding.
Kersenbloesem voegt schoonheid en symboliek toe en versterkt het contrast tussen de elegantie van de setting en het geweld van de situatie.
Voor een kunstenaar gespecialiseerd in acteursportretten zoals Kunichika bood deze scène uitzonderlijk rijke visuele mogelijkheden.
Kunichika ontwierp het werk als een doorlopend drieluik in plaats van als drie afzonderlijke acteursportretten.
De drie verticale bladen vormen samen één brede horizontale scène.
Figuren reageren visueel van het ene paneel naar het andere.
Kostuums, wapens, bloeiende takken en de krachtige rode achtergrond zorgen voor continuïteit.
Het linkerblad introduceert martiale energie via de krijger in harnas en de opgeheven zwaarden.
Het midden wordt het emotionele hart van de scène door de interactie tussen de staande acteur en de rijk geklede vrouwelijke figuur.
Het rechterblad zet de theatrale spanning voort met twee aanvullende performers in felle kostuums.
Het resultaat is dicht, energiek en onmiskenbaar theatraal.
Een van de meest onmiddellijke visuele kenmerken van het drieluik is de intense rode achtergrond.
Het sterke rode vlak verenigt de drie bladen.
Het creëert ook een toneelachtige sfeer waarin acteurs en kostuums uitzonderlijk helder uitkomen.
De kleur is kenmerkend voor het briljante palet van veel Meiji-prenten.
Zwart haar, blauwe gewaden, groen harnas, bleke gezichten en witte kersenbloesems steken allemaal sterk af tegen het verzadigde rood.
De achtergrond functioneert daardoor niet alleen als decoratie maar als een van de belangrijkste structurele elementen van de compositie.
Bloeiende kersentakken strekken zich uit over de bovenkant van de middelste en rechter delen van het drieluik.
Hun bleke bloemen vormen een fijn contrast met de krachtige rode achtergrond.
Binnen het verhaal zijn de kersenbloesems rechtstreeks verbonden met prinses Yuki’s bovennatuurlijke bevrijding.
De bloemblaadjes die ze verzamelt worden het materiaal waarmee ze de rat tekent die tot leven komt.
Hun aanwezigheid heeft dus verhalende betekenis naast decoratieve schoonheid.
De bloesems brengen zachtheid en kwetsbaarheid in een beeld dat verder gevuld is met wapens, harnassen en dramatische confrontatie.
Het linker gedeelte van het drieluik wordt gedomineerd door een krijger in rijk gedetailleerd harnas.
Zijn gezicht is uitgevoerd met intens rood theatrale make-up.
Verschillende wapens rijzen rondom de figuur op en versterken de militaire sfeer.
Het harnas bestaat uit herhaalde banden van oranje, zwart, groen en rood.
Deze dichte patronen contrasteren sterk met het verticale blauw-witte gedeelte achter hem.
Pose, gezichtsuitdrukking en de complexiteit van het harnas vestigen onmiddellijk een gevoel van confrontatie en gevaar.
In het midden van het drieluik verschijnt een vrouwelijke rolfiguur in uitgebreide rode gewaden die dicht zijn bedekt met bloemmotieven.
Het kostuum behoort tot de rijkste delen van de compositie.
Rood, groen, wit en bleke bloemenpatronen combineren met een grote decoratieve haartooi.
Haar positie onder de kersenbloesem verbindt haar visueel met de centrale prinses-Yuki-episode.
Het elegante kostuum en de beheerste uitdrukking contrasteren met de agressievere houdingen van de omliggende mannelijke figuren.
Deze tegenstelling tussen schoonheid en gevaar is essentieel voor de visuele impact van de compositie.
Kunichika was bijzonder vaardig in het gebruik van kostuum als onderdeel van dramatische vertelling.
Over het hele drieluik wordt bijna iedere belangrijke figuur onderscheiden door een andere combinatie van patroon en kleur.
Het harnas links creëert een dicht geometrisch ritme.
De centrale mannelijke figuur draagt bleke gedessineerde gewaden onder een opvallend rood-gouden bovengewaad.
De vrouwelijke figuur is bedekt met bloemendecoratie.
Rechts contrasteert helder blauw met een donkerder zwart gewaad dat is versierd met bloemen- en geometrische motieven.
Deze variatie laat iedere acteur individueel herkenbaar blijven terwijl de visuele eenheid van de volledige scène behouden blijft.
Toyohara Kunichika werd vooral beroemd om zijn yakusha-e, houtsneden van kabuki-acteurs.
Acteursportretten waren al lange tijd een van de belangrijkste genres van ukiyo-e.
Ze stelden theaterpubliek in staat afbeeldingen van beroemde performers in bekende rollen en dramatische scènes te verzamelen.
Kunichika bracht deze traditie de Meiji-periode in.
In plaats van acteurs uitsluitend als statische portretten weer te geven, plaatste hij hen vaak midden in sterk geladen theatrale momenten.
Het huidige drieluik toont deze benadering bijzonder goed.
Expressie, kostuum, beweging en relaties tussen de figuren brengen de intensiteit van de voorstelling over naar een gedrukte afbeelding.
Toyohara Kunichika (1835–1900) werd als Ōshima Yasohachi geboren in het Kyōbashi-district van Tokyo.
Rond zijn elfde begon hij te studeren bij de schilder Chikanobu.
Op ongeveer dertienjarige leeftijd werd hij leerling van Utagawa Kunisada, een van de belangrijkste prentontwerpers van negentiende-eeuws Japan.
Kunichika’s kunstenaarsnaam combineert tekens die verbonden zijn met beide leermeesters.
De naam weerspiegelt daarmee de artistieke lijn waaruit zijn carrière zich ontwikkelde.
Kunisada’s invloed bleef bijzonder belangrijk voor Kunichika’s benadering van kabuki-acteursportretten.
Utagawa Kunisada was een van de meest productieve en succesvolle ukiyo-e-kunstenaars van de negentiende eeuw.
Zijn acteursprenten hielpen de visuele taal van kabuki-portretten te bepalen.
Kunichika nam van hem een voorkeur over voor krachtige composities, uitgebreide kostuums en sterke theatrale gebaren.
Later ontwikkelde hij deze elementen in zijn eigen kenmerkende Meiji-stijl.
De dramatische close-ups, rijke textielpatronen en krachtige uitdrukkingen die Kunichika’s volwassen werk kenmerken, vinden allemaal hun oorsprong in deze Utagawa-traditie.
Kunichika bracht vele uren backstage door in kabuki-theaters.
Hij tekende acteurs rechtstreeks om hun fysieke manieren, uitdrukkingen en poses nauwkeurig vast te leggen.
Dit directe contact met performers onderscheidt veel van zijn werk.
Zijn prenten reproduceren niet alleen theaterkostuums.
Ze proberen ook de persoonlijkheid en podiumaanwezigheid van specifieke acteurs over te brengen.
In werken met meerdere figuren, zoals dit drieluik, stelde die vertrouwdheid hem tevens in staat individuele performers te onderscheiden en toch de hele groep dramatisch samenhangend te houden.
Kunichika werd bekend om zijn gedurfde gebruik van nieuw geïmporteerde Duitse anilinekleurstoffen.
Deze synthetische pigmenten produceerden sterkere en briljantere kleuren dan veel oudere traditionele pigmenten.
Rijke rode en donkere blauw-paarse tinten werden bijzonder kenmerkend voor zijn latere werk.
Het huidige drieluik toont de visuele mogelijkheden van dit palet duidelijk.
De intense rode achtergrond domineert het beeld.
Helderblauwe kleding, diep zwart, groen harnas, goud, oranje en wit creëren krachtige kleurcontrasten.
Deze kleuren geven het drieluik de heldere uitstraling die met Meiji-prentcultuur wordt geassocieerd.
Kunichika’s carrière overspande een van de belangrijkste overgangen in de Japanse visuele cultuur.
Hij werd opgeleid binnen het oudere ukiyo-e-systeem van de Edo-periode, maar bleef tot ver in de Meiji-periode werken.
Tijdens zijn leven begonnen fotografie en westerse kunsttechnieken de traditionele houtsnedekunst steeds sterker uit te dagen.
Kunichika bleef niettemin nauw verbonden met kabuki en acteursportretten.
Zijn werk bewaart daardoor veel kwaliteiten van de oudere ukiyo-e-wereld terwijl het tegelijk de fellere pigmenten en veranderende smaken van Meiji-Japan opneemt.
In 1867 ontving Kunichika een overheidsopdracht in verband met de Wereldtentoonstelling van Parijs.
Dit gebeurde in een periode waarin Japanse kunst internationaal steeds meer belangstelling trok.
De opdracht weerspiegelt de reputatie die Kunichika tijdens zijn leven al had opgebouwd.
Hij behoorde tot de prominente prentontwerpers van Tokyo en bleef gedurende de late negentiende eeuw ambitieuze theaterbeelden produceren.
Kunichika’s persoonlijke leven werd bijna even bekend als zijn prenten.
Hedendaagse verslagen beschrijven hem als een zware drinker en frequente bezoeker van de plezierwijken.
Hij beweerde ook meer dan honderd keer te zijn verhuisd.
Deze anekdotes droegen bij aan zijn reputatie als kleurrijke en onconventionele figuur.
Hoe onstabiel zijn privéleven ook was, zijn artistieke carrière bleef opmerkelijk sterk gericht op het theater en op de performers die de kabukipodia van Tokyo domineerden.
Het drieluik werd vervaardigd met traditionele Japanse kleurenhoutsnedetechniek.
Iedere sectie vereiste meerdere gesneden blokken.
Een hoofdblok bepaalde de belangrijkste contouren.
Aanvullende blokken brachten afzonderlijke kleuren en patronen aan.
De complexiteit van de kostuums over het hele drieluik vereiste uitzonderlijk nauwkeurig drukwerk.
Rode achtergronden, blauwe gewaden, groen harnas, bloemmotieven, bleke gezichten, zwart haar en delicate kersenbloesems waren allemaal afhankelijk van de precieze registratie van opeenvolgende drukgangen.
Het voltooide werk demonstreert daarmee de gezamenlijke vaardigheid van ontwerper, houtsnijder en drukker.
Het volledige werk meet ongeveer 37,3 × 73,4 cm.
Drie verticaal georiënteerde bladen vormen samen de brede horizontale compositie.
Dit formaat stelde Kunichika in staat een veel uitgebreidere theaterscène te creëren dan met een enkel acteursportret mogelijk zou zijn.
Meerdere figuren kunnen over het beeld heen met elkaar interageren.
Wapens en kostuums kunnen doorlopen in aangrenzende panelen.
Kersenbloesems kunnen de bovenste zone overspannen.
Het resultaat heeft een panoramisch karakter dat bijzonder geschikt is om de complexiteit van een kabukiscène weer te geven.
Dit is een origineel antiek Japans houtsnede-drieluik, geen moderne reproductie of latere herdruk.
De ouderdom vormt een essentieel onderdeel van het historische karakter.
Originele Japanse prenten uit deze periode hebben generaties van eigendom, hantering, opslag en tentoonstelling doorstaan.
Lichte verkleuring, kleine sporen, incidentele vlekjes, lichte vouwen of hanteringssporen zijn normaal bij antieke werken op papier.
Dergelijke kenmerken passen bij authentieke negentiende-eeuwse prenten en moeten worden gezien als onderdeel van de geschiedenis van het object, niet worden vergeleken met het uiterlijk van een nieuw gemaakte reproductie.
Het drieluik is afkomstig uit de collectie van Dr. Eugen Milch (1889–1958), een Oostenrijkse arts en kunstenaar.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende Milch als medisch officier.
In het begin van de jaren twintig reisde hij door Europa tijdens een tocht die studie en schilderkunst combineerde.
In 1924 trouwde hij met Emma Bormann.
Het paar reisde datzelfde jaar naar Zweden.
Samen met kunstenaar Oskar Bergman exposeerden zij verschillende schilderijen in Liljevalchs in Stockholm.
In 1937 reisde Eugen Milch samen met andere Oostenrijkse artsen op uitnodiging van de Chinese regering naar China.
Zijn vrouw voegde zich twee jaar later bij hem.
Hoewel de oorspronkelijke opdracht niet doorging zoals gepland, werd Milch in 1938 directeur van een ziekenhuis in Beihai.
Zijn leven in Oost-Azië combineerde zijn medische werk met een blijvende belangstelling voor reizen, cultuur en kunst.
In 1941 bezetten Japanse troepen delen van de zuidelijke Chinese kust, waaronder Beihai.
De familie Milch wist naar Shanghai te verhuizen.
Tijdens hun jaren in China gingen Eugen en Emma uit elkaar.
Eugen hielp later Britse troepen in China.
Voor deze dienst kreeg hij de Britse nationaliteit.
Zijn leven raakte daardoor rechtstreeks verbonden met belangrijke politieke en militaire gebeurtenissen in Oost-Azië tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw.
Tijdens zijn verdere reizen bezocht Eugen Milch later Japan om de gevolgen van de oorlog te bestuderen.
Volgens de herkomstinformatie van de collectie is het waarschijnlijk dat hij de huidige groep Japanse houtsneden in deze periode verwierf.
Hij stierf in 1958 in Hongkong.
De collectie werd daarna binnen de familie vererfd.
Deze herkomst voegt een extra historische dimensie toe aan het drieluik en verbindt een kabukiprent uit 1883 met het internationale leven van een twintigste-eeuwse arts, kunstenaar, reiziger en verzamelaar.
De drie bladen zijn niet aan elkaar bevestigd.
Het werk vertoont ouderdomsgerelateerde slijtage en hanteringsvouwen langs de bovenranden van de bladen.
De kleuren verkeren in goede staat.
Zoals bij elk antiek werk op papier kunnen lichte verkleuring, incidentele sporen of kleine vouwen vanzelfsprekend aanwezig zijn.
Deze kenmerken passen bij de leeftijd en geschiedenis van een originele negentiende-eeuwse Japanse houtsnede.
De conditie-informatie wordt uit transparantie verstrekt en mag niet worden geïnterpreteerd als een aanwijzing dat het werk in slechte staat verkeert.
De productfotografie toont het drieluik in een brede zwarte lijst met een lichte passe-partout, zodat de volledige driedelige compositie als één doorlopend panoramisch beeld kan worden bekeken.
De donkere lijst sluit goed aan bij de verzadigde rode, zwarte en blauwe tinten van het werk zonder met de oorspronkelijke compositie te concurreren.
Raadpleeg de individuele productdetails voor de exacte verkoop- en inlijstingsvorm.
Dit drieluik brengt verschillende elementen samen die Toyohara Kunichika’s belang binnen het late ukiyo-e bepalen.
Het is een ambitieuze kabukicompositie met meerdere figuren van een kunstenaar die tot de belangrijkste ontwerpers van acteursprenten van zijn generatie behoorde.
Het onderwerp komt uit een van de bekendste dramatische episodes van Gion Sairei Shinkōki en combineert politiek verraad, loyaliteit, artistieke afstamming, bovennatuurlijke interventie en theatrale spektakelwaarde.
Visueel is het werk even krachtig.
De verzadigde rode achtergrond verenigt de drie bladen.
Harnassen, zwaarden, bloemrijke gewaden, kersenbloesems en intens gedessineerde kostuums creëren een dicht veld van kleur en detail.
Het contrast tussen de martiale figuren en de elegante vrouwelijke rolfiguur in het midden vangt precies de combinatie van geweld en schoonheid die de Kinkakuji-episode zo memorabel maakt.
Het werk uit 1883 behoort duidelijk tot Kunichika’s Meiji-productie, toen zijn gebruik van sterke anilineroden en donkere blauw-paarse tinten zijn prenten een uitgesproken moderne intensiteit gaf terwijl de traditionele conventies van het kabuki-portret behouden bleven.
De gedocumenteerde herkomst uit de collectie van Dr. Eugen Milch voegt nog een historische laag toe.
Als origineel Japans theaterdrieluik uit de negentiende eeuw combineert het werk kabukigeschiedenis, laat ukiyo-e, acteursportret, Meiji-kleurendruk en een sterke decoratieve aanwezigheid.
Een origineel antiek Japans kleurenhoutsnede-drieluik van Toyohara Kunichika (1835–1900), met een dramatische scène uit Gion Sairei Shinkōki. Het werk dateert uit 1883 en meet in totaal ongeveer 37,3 × 73,4 cm. De driedelige compositie weerspiegelt Kunichika’s beroemde beheersing van kabuki-acteursportretten door krachtige expressie, uitgebreide kostuums, levendige Meiji-kleuren en strak georganiseerde theatrale interactie. Het drama draait om de verrader Matsunaga Daizen, prinses Yuki en de loyale Kinoshita Tōkichi, met de beroemde Kinkakuji-episode waarin Yuki gevallen kersenbloesemblaadjes gebruikt om een rat te tekenen die op wonderbaarlijke wijze tot leven komt en haar van haar boeien bevrijdt. Het drieluik wordt gedomineerd door briljant rood, rijk gedecoreerde kostuums, harnassen, wapens en bloeiende kersentakken, waardoor de scène uitzonderlijke theatrale aanwezigheid krijgt. Afkomstig uit de collectie van Dr. Eugen Milch (1889–1958), daarna door vererving binnen de familie. De drie bladen blijven los van elkaar en vertonen ouderdomsgerelateerde slijtage en hanteringsvouwen langs de bovenranden, terwijl de kleuren in goede staat verkeren. Originele antieke Japanse houtsnede, geen moderne reproductie of herdruk.
Bestellingen boven € 1.000,00 worden gratis verzonden.
Veilig en zorgeloos betalingsproces.
Inclusief certificaat van echtheid.
Heb je vragen? Neem contact met ons op via WhatsApp.
Ontdek
Contact
Authentieke Japanse zwaarden, samoeraiharnassen en historische kunstvoorwerpen, rechtstreeks uit Japan geselecteerd voor verzamelaars en liefhebbers over de hele wereld.
© 2026 Ontwikkeld door Tu Especialista Web
