Sommige netsuke zijn bijna onmiddellijk te begrijpen.
Een rustend dier. Eén figuur. Een vertrouwd object teruggebracht tot enkele centimeters.
Deze vraagt wat meer tijd.
Op het eerste gezicht zien we twee figuren die heel dicht bij elkaar zijn gesneden. In het onderste deel van de compositie zit een samoerai. Boven en achter hem verschijnt Hannya, die zich over de scène buigt en meteen het gevoel oproept dat er iets gebeurt.
De beschrijving bij het stuk identificeert het moment als Hannya die de samoerai van achteren verrast terwijl hij aan land gaat.
Dat kleine verhalende detail verandert de manier waarop de snijsculptuur wordt gelezen.
Het zijn niet eenvoudigweg twee figuren die bij elkaar zijn geplaatst. Het is een scène.
Twee figuren in slechts enkele centimeters
De netsuke meet slechts 4,3 × 3,5 × 3 cm.
Dat is weinig ruimte om twee afzonderlijke personages, hun kleding, hun gebaren en de relatie tussen hen onder te brengen.
De oplossing is de sculptuur verticaal op te bouwen.
De samoerai neemt het onderste deel van de netsuke in, terwijl Hannya achter hem oprijst. Hun lichamen overlappen visueel, waardoor de snijsculptuur compact blijft in plaats van zich naar buiten uit te spreiden.
Dit is een van de interessantste aspecten van het stuk.
Van enige afstand lijken beide figuren bijna één silhouet te vormen. Pas wanneer we aandachtiger kijken, beginnen de afzonderlijke personages zich van elkaar los te maken.
De scène wordt geleidelijk makkelijker te lezen.
De samoerai op de voorgrond
De samoerai is de figuur die we het eerst tegenkomen.
Hij bevindt zich in het onderste deel van de compositie, met zijn lichaam dwars over de basis van het snijwerk.
De plooien en details van zijn kleding helpen hem te onderscheiden van de figuur achter hem, terwijl zijn positie de scène een duidelijke visuele basis geeft.
Omdat het snijwerk zo klein is, is er maar heel weinig lege ruimte tussen de twee personages.
De samoerai staat daarom niet simpelweg voor Hannya. Hij maakt deel uit van dezelfde compacte sculpturale massa.
Die nabijheid is belangrijk voor de scène.
Ze maakt de ontmoeting direct voelbaar.
Hannya die van achteren verschijnt
Boven hem bevindt zich Hannya.
De figuur buigt zich van achteren over de samoerai en neemt het bovenste deel van de snijsculptuur in.
Visueel geeft dit de compositie een groot deel van haar spanning.
Het oog herkent eerst de onderste figuur en beweegt daarna vanzelf omhoog naar het tweede gezicht en lichaam.
Er is een duidelijk verschil tussen de positie van beide figuren, maar ze blijven binnen dezelfde kleine vorm fysiek met elkaar verbonden.
Het resultaat is een verrassend complexe scène voor een object van slechts enkele centimeters hoog.
Een netsuke die vanuit meerdere hoeken werkt
Een van de genoegens van figuratieve netsuke is dat ze eigenlijk niet bedoeld zijn om vanuit slechts één standpunt te worden begrepen.
Een foto geeft ons één interpretatie van het snijwerk.
Door het object te draaien zou zichtbaar worden hoe de twee figuren met elkaar verbonden zijn, waar het ene lichaam eindigt en het andere begint, hoe de basis is afgewerkt en hoe de compositie in zo’n beperkt volume is samengebracht.
Dat is hier bijzonder relevant omdat de basis is gedecoreerd en het stuk ook gesigneerd is.
Die details maken de onderzijde tot een volwaardig onderdeel van het object en niet slechts tot een steunvlak.
Voor verzamelaars die deze kleine sculpturen graag van dichtbij bekijken, is dit een van de eigenschappen die Japanse netsuke bijzonder boeiend maken.
Gesneden uit ivoor
Het stuk is gesneden uit ivoor.
In deze compositie wordt hetzelfde materiaal gebruikt om beide personages en hun kleding vorm te geven. De scheiding tussen hen hangt daarom vooral af van het snijwerk, het reliëf en de ordening van de vormen, en minder van contrasterende materialen.
Dat maakt de opbouw van de scène bijzonder belangrijk.
Gezichten, kleding en overlappende lichamen moeten allemaal leesbaar blijven binnen één doorlopend oppervlak.
Zelfs op de foto is te zien hoe de verticale ordening helpt voorkomen dat de compositie onduidelijk wordt.
De figuren bevinden zich dicht bij elkaar, maar hun posities blijven goed te begrijpen.
Een Meiji-netsuke uit de late 19e eeuw
Het stuk wordt gedateerd in de Meiji-periode, eind 19e eeuw.
In plaats van rond die datering een ruimere toeschrijving op te bouwen, vind ik het nuttiger om te blijven bij wat het object zelf ons geeft.
We hebben een kleine gesigneerde ivoren sculptuur, twee figuren, een duidelijk omschreven verhalend moment en een gedecoreerde basis.
Dat is al behoorlijk veel informatie voor een object dat nauwelijks meer dan vier centimeter meet.
De signatuur en de gedecoreerde basis
De netsuke is gesigneerd.
Zonder aanvullende documentatie die de snijder identificeert, zou het niet juist zijn om dat feit om te zetten in een zekere toeschrijving.
De aanwezigheid van de signatuur blijft echter een belangrijk vastgelegd kenmerk van het stuk.
Hetzelfde geldt voor de decoratie op de basis.
Bij netsuke kan de onderzijde net zo interessant zijn als de voorzijde, omdat daar vaak details zichtbaar worden die verdwijnen wanneer het object alleen als een rechtopstaande kleine sculptuur wordt bekeken.
Dit is een stuk dat er echt bij wint wanneer het van alle kanten wordt bestudeerd.
Documentatie
De netsuke wordt geleverd met een taxatiecertificaat en CITES-documentatie.
Die documentatie is bijzonder relevant voor objecten die van ivoor zijn gemaakt.
Ze moet echter worden onderscheiden van de wettelijke vereisten die kunnen gelden wanneer een object grenzen overschrijdt. Regels voor invoer, uitvoer, bezit en vervoer kunnen per bestemmingsland verschillen, en moeten daarom afzonderlijk worden gecontroleerd.
Waarom dit stuk de aandacht vasthoudt
Wat ik interessant vind aan deze netsuke is niet alleen de aanwezigheid van Hannya of de samoerai.
Het is de manier waarop de twee in elkaar zijn gepast.
De hele scène draait om nabijheid.
De samoerai bevindt zich onderaan.
Hannya verschijnt direct achter hem.
De figuren overlappen elkaar.
De compositie stijgt verticaal omhoog.
En dit alles is samengebracht in 4,3 × 3,5 × 3 cm.
Van voren lijkt het stuk aanvankelijk op een dichte groep gesneden vormen.
Daarna begint de scène zich te openen.
Een gezicht verschijnt.
Daarna nog een figuur.
En daarna de relatie tussen hen.
Die geleidelijke ontdekking is een deel van wat het zo plezierig maakt om kleine figuratieve netsuke te bestuderen.
Voor lezers die een bredere kennismaking met deze objecten willen, legt onze gids Wat is een Netsuke? hun historische functie en ontwikkeling binnen de Japanse materiële cultuur uit.
Dit specifieke voorbeeld doet iets vrij eenvoudigs maar doeltreffends: het neemt een moment tussen twee personages en comprimeert het tot een object dat klein genoeg is om in de palm van een hand te passen.
En hoe dichter je kijkt, hoe duidelijker de scène wordt.


